Design Museum Den Bosch – Vrouwen Als Technologie (2025)
Design and concept: Setareh Noorani and Jelmer Teunissen. Graphic Design: nm studio / Nicole Martens
Concept
Het thema Vrouwen als Technologie is actueler dan ooit en tegelijkertijd zo oud als de geschreven tijd. De tentoonstelling belicht dit door middel van verhalen en objecten die zowel vervreemdend als verrassend herkenbaar kunnen zijn. Het doel is om bezoekers op een nieuwe manier te laten kijken naar de wereld mét vrouwen en om verbanden te leggen tussen ontwerp (design) en de geschiedenissen die daarbij horen.
Vrouwen zijn systematisch miskend, buitengesloten of moesten juist harder presteren om erkend te worden. Deze onderliggende structuren bepalen nog altijd ons dagelijks leven – van onze werkplekken tot de steden die we bewonen. Tegelijkertijd is dit geen enkelvoudig verhaal; het wordt gevormd door een veelheid aan stemmen. De tentoonstelling geeft ruimte aan deze stemmen: activistisch en agenderend, maar ook verbindend, verwelkomend en vierend.
Voor het ontwerp zoomen we in op de dynamiek van de stad, met de bezoeker als flaneuse (of flâneur)—in contrast met bijvoorbeeld de buitenwijken (suburbia). Suburbia roept associaties op met The Stepford Wives – een gescheiden wereld waarin moeders aan huis gebonden zijn. De stad daarentegen is van oudsher een plek waar vrouwen (zoals Virginia Woolf ooit) elkaar ontmoeten en zich intellectueel en sociaal bewegen.
De stad fungeert in het ontwerp als metafoor voor deze meerstemmigheid. We benadrukken de gelaagdheid en non-lineariteit van het narratief door stedelijke principes te vertalen naar de ruimte: binnen- en buitenruimtes, straten, gevels en ritmiek, doorkijkjes en overlappen, hoog- en laagbouw, kruispunten en stedelijke ontmoetingsplekken. De ruimtelijke opzet herhaalt bepaalde structuren om dwarsverbanden te leggen tussen thema’s en ruimtes.
We hergebruiken bestaande wanden en vitrines uit eerdere tentoonstellingen en vullen deze aan met lichtontwerp en contrasterende oppervlakken in diverse texturen en hoogtes. De kleuren zijn gedurfd en opvallend – geen pasteltinten of truttige nuances. Ze versterken de contrasten in het verhaal, balancerend tussen warm en koud, vervreemding en verwelkoming.
(EN)
The theme Women as Technology is more relevant than ever—yet as old as written history itself.
The exhibition explores this theme through stories and objects that can feel both alienating and surprisingly familiar. Its aim is to offer visitors a new way of seeing the world with women, and to draw connections between design and the histories that accompany it.
Women have been systematically overlooked, excluded, or had to outperform others just to gain recognition. These underlying structures still shape our daily lives—from our workplaces to the cities we live in. At the same time, this is not a singular story; it is shaped by a multitude of voices. The exhibition makes space for these voices: activist and agenda-setting, but also connective, welcoming, and celebratory.
In the spatial design, we zoom in on the dynamics of the city, with the visitor cast as flâneuse (or flâneur)—in contrast, for example, to the suburbs. Suburbia evokes associations with The Stepford Wives—a segregated world where mothers are confined to the home. The city, by contrast, has historically been a place where women (like Virginia Woolf once did) encounter one another and move through intellectual and social spaces.
The city serves as a metaphor for this polyphony within the design. We highlight the layering and non-linearity of the narrative by translating urban principles into the exhibition space: indoor and outdoor areas, streets, façades and rhythms, glimpses and overlaps, high- and low-rise structures, intersections and urban meeting points. The spatial arrangement repeats certain structures to weave cross-connections between themes and spaces.
We reuse existing walls and vitrines from earlier exhibitions, supplementing them with lighting design and contrasting surfaces in various textures and heights. The colours are bold and striking—no pastels or dainty hues. They amplify the contrasts in the narrative, balancing between warm and cold, alienating and inviting.